Rozdział4.-Chłopaki, uspokójcie się!

w poprzednim rozdziale:
"Wyszli na korytarz w poszukiwaniu sali. Gdy już ją znaleźli, Patrycja nagle otworzyła buzię, i zapytała:
-Widzicie to co ja?.."

-Przecież to Klaudia! Co ona robi?! Czemu ten chłopak się do niej przytula?!-krzyknęła zaskoczona Natalia.
Na ławce przed salą chemiczną siedziała Klaudia, którą lekko obejmował skejter, na którego od razu zwróciła uwagę Patrycja. Dziewczyny szybko podbiegły do nich.
-Hej dziewczyny! Co tam u was?-zawołała zadowolona Klaudia.
-Eee...Ty taka....yy..zadowolona? przecież Michał jest w szpitalu! Już znalazłaś sobie nowego chłopaka?!-wrzasnęła zdenerwowana Natalia.
-Ej, laska wrzuć na luz! Jestem przyrodnim bratem Klaudii. I tyle. Więc jak się nie orientujesz, to się nie mieszaj w nie swoje sprawy. A tak poza tym, to jestem Damian-powiedział skejter patrząc dziwnym wzrokiem na Artura.-A ty co? Wędrujesz za tą choleryczką i jej piękną kumpelą.- mówił, śmiejąc się.
-Damian, to moje przyjaciółki! -odezwała się Klaudia.-Ta "choleryczka" to Natalia, a ślicznotka to Patrycja.
-Ślicznotka to moja dziewczyna, więc możesz sobie odpuścić-odezwał  się Artur.
-Taaaak?! A co byś powiedział na to, abyśmy się o nią pobili. Hmmm??- Damian, mówiąc to wstał z ławki i zaczął mierzyc się wzrokiem z Arturem.
-Chłopaki, uspokójcie się!- krzyknęła przerażona Patrycja.-Artur rozumiesz, masz się nie bić! Damian, ja go kocham rozumiesz?!
I w tym momencie Damian zmierzył wzrokiem ją i....

 ________________________

nawet nie mam czasu pisac, ale teraz będę pisac częściej!